Ileen
Montijn

 

Nooit meer mouwloos

11 september 2017

Beeld uit de film Something's gotta give (2003)

Beeld uit de film Something's gotta give (2003)

‘What’s with the turtlenecks?’ vraagt het personage van Jack Nicholson in de film Something’s gotta give aan Erica (Diane Keaton). Ze loopt tegen de zestig, hij is nog ouder, en zij – vrolijk, slim, aantrekkelijk as ever – draagt altijd coltruitjes, zelfs in de zomer. Waarom in godsnaam? Geen vrouw boven de vijftig die het antwoord niet had kunnen geven: de hals verraadt de leeftijd. En al helemaal de bovenarmen, waar van die slappe kwabjes aan komen te hangen tenzij je héél hard traint. Op de duur ontstaan zelfs rimpels op het decolleté, bij de een vroeger, de ander later. De tijd is genadeloos, en kennelijk tilt Erica daar nogal zwaar aan.

Toch verruilt zij haar spierwitte colletjes in de film voor wat lager uitgesneden kleren, en uiteindelijk zien we haar zelfs een moment naakt. Maar nooit mouwloos. Ik snap dat wel. Mouwloos staat ouder wordende vrouwen eigenlijk nooit mooi, en zeker niet buiten de context van tuin, zee of zwembad. Is dat erg, nee toch? Een mouwtje is ook zo makkelijk, want het ontslaat je van zorgen over okselhaar.

Het is al bijna een eeuw geleden dat geen nette vrouw, jong of oud, erover peinsde om mouwloos, of met een uitgesneden jurk over straat te lopen. In de jaren ’20 en ’30, toen V-halzen en driekwart mouwen in zwang raakten, droegen velen inzetjes (guimpes) in de halsopening, en kanten ondermouwen die tot de pols reikten. Het rare is dat diezelfde keurige vrouwen tot vér boven de zestig, als zij naar een bal of groot diner gingen, geheel vanzelfsprekend hun halzen, decolletés en armen ontblootten – want bij avondkleding hoorde dat zo.

Misschien blijft de som van alle kledingregels, -taboes en conventies wel altijd dezelfde, en zijn de veranderingen alleen verschuivingen. Maar nee, dat kan ik toch niet geloven. Daarvoor is de ‘casualisering’ van de kleding (zoals het in de NRC van zaterdag werd genoemd) te sterk.