Ileen
Montijn

 

Sexy en chic: handschoenen

25 april 2018

Sir Francis Grant, 'Daisy Grant, Mrs. William Markham' 1857 (detail). National Gallery of Scotland, tijdelijk Rijksmuseum, Amsterdam.

Sir Francis Grant, 'Daisy Grant, Mrs. William Markham' 1857 (detail). National Gallery of Scotland, tijdelijk Rijksmuseum, Amsterdam.

Een handschoen is een heel bijzonder kledingstuk. Wie handschoenen draagt, hoeft zijn handen niet vuil te maken – en is dus bevoorrecht.

Op zeker de helft van de levensgrote portretten in de High Society-tentoonstelling in het Rijksmuseum is iemand in de weer met handschoenen: één aan en één uit, of half uit, of beide in een hand of – zoals bij die fantastische Dame met de handschoen van Carolus-Duran – eentje half uit, de andere achteloos op de grond. Achteloos… of toch met een herinnering aan het oude gebaar van de voor de voeten geworpen handschoen, dat een uitdaging symboliseert? Je kon vroeger ook trouwen met de handschoen, waarbij het omhulsel stond voor de hand die in de echt verbonden werd.

(Ik hoorde eens over een Nederlander die in Italië in een dure handschoenenwinkel een paar mooi vond, en dat wilde passen. Passen!? De verkoper had nog nooit zo’n onbescheiden verzoek gehoord. Zijn fijne leren handschoenen trok je pas aan na de koop. Die mochten maar één keer worden opgerekt en pasten vervolgens, ja, als een handschoen precies de eigenaar; wat de juiste maat was kon de verkoper op het oog bepalen.)

Handschoenen waren in het verleden een deftig geschenk, een aandenken aan een geliefde, een ijkpunt in de etiquette – en, het moet ronduit gezegd: sexy. Waarom is niet helemaal duidelijk, misschien is het de belofte van de blote hand die er in zit. Of denk aan de lange, rekbaar satijnen bal-handschoen, tot over de elleboog, tot het punt waar de strapless avondjurk ook ophoudt. Of is het het bloot, dat ophoudt? Maar dat gaat door, dat weten we, al zien we het niet.