6 februari 2020
… kann auch entzücken, zeggen de Duitsers. Eigenlijk is het vrouwelijk lichaam in de kunst vrij vaak van achteren te zien, met de billen in de hoofdrol. Zie het wulpse portret dat Joaquín Sorolla van zijn vrouw maakte. Klassiek is Velazquez’ Rokeby Venus, die met dat spiegeltje. En in de fotografie: het beroemde Nu provençal … Lees verder
3 februari 2020
Een dag nadat mijn ilog ‘Leve de kont’ verscheen, stond in de Volkskrant een ingezonden brief van de vrouw met ‘de beroemdste billen van het Noorden’. Zo heette een documentaire van RTV Noord over haar, 4 jaar geleden. Geke Hankel, met haar weelderige vormen, kleurrijke kleding en sterke présence, werd 50 jaar geleden een geliefd … Lees verder
31 januari 2020
Een vrouw staat zich te wassen, een beetje haastig, want waarom zou je anders in je ene hand een spons, en in de andere al een handdoek vasthouden? Haar voeten zie je niet, maar ze staat ongetwijfeld in zo’n ondiepe badschaal waarin Franse vrouwen zich eind 19de eeuw soms wasten, juist ook op schilderijen van … Lees verder
8 januari 2020
Dat je het woord eigenlijk niet kunt uitspreken, draagt bij tot de geheimzinnige charme van het peignoir. Tea-gown is makkelijker, en eigenlijk is het hetzelfde: een elegant, los vallend kledingstuk waaronder je, o weldaad, géén korset hoeft te dragen. Je bent een soort wolk, donzig, onaanraakbaar. In Buddenbrooks (1901) van Thomas Mann kwam ik tot … Lees verder
16 december 2019
‘Hebt u dat niet nodig met Kerstmis?’ vroeg een medewerker van de goud- en zilverkoperij bij het zien van de vorken, lepels en servetringen voor mij op tafel. ‘Nee hoor…’ zei ik schaapachtig – in plaats van vrolijk te roepen dat ik thuis nog kisten vol had, en dat de knecht al bezig was met … Lees verder
5 december 2019
Gisèle d’Ailly (1912-2013), kunstenares, onderduikmoeder, burgemeestersvrouw, moet iets betoverends hebben gehad. Dat wist ze zelf, en wij ook, sinds de geweldige biografie van Annet Mooij. Wat we niet beseften, al lag het voor de hand, is dat Gisèle kasten vol bijzondere kleren had, die na haar dood achterbleven in haar huis aan de Herengracht in … Lees verder
21 november 2019
In februari 1949 vertrok mijn moeder voor een half jaar naar Parijs. Zij werd au-pair bij de Prinets, een gezin met vier kleine kinderen dat woonde aan de Rue de Seine, ‘in het oude vieze Parijs’, zoals zij aan haar verloofde schreef. Het appartement was net een konijnenhol met allemaal gangetjes, maar het lag op … Lees verder
6 november 2019
Als een zonnehoed in een windvlaag, zo danste Valerie Steele maandagavond door de geschiedenis van de mode tegenover een ademloos publiek. De gehoorzaal van het Rijksmuseum was uitverkocht voor de lezing van deze Amerikaanse modehistorica, directrice van het museum bij het Fashion Institute of Technology in New York. “Why fashion matters” was de titel – … Lees verder
11 oktober 2019
Hergebruik is hot. Niet dat textiel-uitbrakende reuzen als H&M er een grammetje minder om verkopen, maar het bewustzijn van de schandelijke overdaad groeit. Mijn boek Tot op de draad, de vele levens van oude kleren (2017) was er een blijk van – of droeg eraan bij, zoiets is altijd moeilijk te zeggen. Nu is er … Lees verder
22 september 2019
Geen specifiekere kleur dan roze. Roze, het wóórd is al specifiek: een klank die verder in het Nederlands niet voorkomt, zoals Karel van het Reve ergens zegt, behalve in een kinderlijk-verontwaardigde uitroep: oooh! Roze is rood met wit gemengd, maar heeft een heel andere status dan lichtblauw of lichtgroen. Roze is meisjeskleur, homokleur, ondergoedkleur, snoepgoedkleur. … Lees verder