Ileen
Montijn

 

Oud bont nieuw

9 oktober 2017

Els de Meijer aan haar Singer-bontnaaimachine

Els de Meijer aan haar Singer-bontnaaimachine

In Heusden is de werkplaats annex winkel van Els de Meijer, die van oude bontjassen nieuwe dingen maakt. Ik ging er laatst kijken – en kwam in een kwartiertje meer te weten over bont dan ik ooit had vermoed.

Hoe bont genaaid wordt: namelijk met een speciaal naaimachientje, dat de randjes van twee stukken bont (averechts genomen) héél krap en stijf tegen elkaar klemt, en dan een bijna-plat naadje maakt, volkomen anders dan een gewone naaimachine doet. En, ten tweede, waarom dat zo gaat: omdat een goede bontjas uit héél veel stukjes bont bestaat, die zorgvuldig op vleug, kleur, dikte uitgekozen, aan elkaar worden gezet. Niks grote lappen snel thuis, nee, werk op de centimeter, millimeter.

Enfin, een logje is te kort om het allemaal te vertellen. Wie in Nederland over bont praat, heeft het over of het wel mág (een afgekloven en onzinnig vraagstuk als u het mij vraagt, ik schreef daar eerder over). Liefhebbers weten dat het mooi, zacht en warm is. Maar de techniek van het verwerken van bont: wie weet dat?

Els de Meijer, die het bontwerkersvak in Groenland leerde, gebruikt alleen maar oud bont, wat de morele kant van de zaak al heel eenvoudig maakt. Haar klanten brengen bontjassen – van nerts of eekhoorn, veulen of vos, noem maar op – waarna in overleg iets nieuws wordt ontworpen. Een herenvest, biesjes langs een cape, een plaid. Of een tas, van een bontmuts. Het is precisiewerk en het is niet goedkoop. Maar het is een prachtige vorm van hergebruik, daar in dat grappige vestingstadje aan de Bergsche Maas. U zou eens moeten gaan kijken.