Publiek naakt

15 september 2006

Als een oud kind van de jaren zestig zat Anthon Beeke in een panel op de tv het publieke naakt te verdedigen. Het ging om grote foto’s van een naakte man, die voor iedere passant duidelijk te zien waren door de enorme winkelruit van een galerie. Een vormeloos lijf, billen, een geslachtsdeel. Beeke, een begaafd affiche-ontwerper die zelf vulgaire schokeffecten nooit heeft trachten te te vermijden, zat te doen alsof er niks aan de hand was. Alsof mensen die liever niet worden verrast door uitzicht op dingen die volgens hen bedekt horen te blijven, eigenlijk niet meetellen. De christenpoliticus die hem moest tegenspreken hield zich bewonderenswaardig kalm, maar vond niet de goede woorden. Terwijl de oplossing voor de hand ligt, en door de gemeente Amsterdam met betrekking tot pornografie (meen ik) wèl wordt gehandhaafd: confronteer mensen er niet onverwacht en onvrijwillig mee. Tussen muren en achter deuren, dat is iets anders, daar hoeft alleen binnen wie dat wil.
   Maar als het over kunst gaat – en daarvoor is alleen nodig dat iemand het zo noemt, of met gezag verdedigt – is de straat duidelijk nog niet veilig.