Elsheimer
2 december 2006
Rust op de vlucht naar Egypte
In de hal van Stansted Airport, in de vieze uithoek die voor de rokers is gereserveerd, zaten we tevreden een laatste borrel te drinken, voordat we de flessen nog halfvol zouden moeten dumpen in het kader van de terrorismepreventie. Blij dat we bekertjes hadden veroverd, opgelucht dat de bus zich zo vlot door het Londense spitsuur had gewerkt, genoten we van de aanblik van onafzienbare aantallen rabbi’s met magere enkels boven grote zwarte schoenen, op weg naar hun incheckbalie. Toen merkten we dat we een boarding card misten. — Reizen, lezer, waarom beginnen we er aan? Het is een mallemolen van emoties, een beproeving van humeur en huwelijk.
Maar we zijn geslaagd, en als we thuis waren gebleven hadden we niet de ongelooflijke schilderijen van Adam Elsheimer gezien, op koper geschilderde mirakeltjes waarvan er dertig bij elkaar hingen in een van de prachtigste musea die ik ken, de Dulwich Picture Gallery. Elsheimer (1572-1610) was een schakel tussen de kunst van het Noorden en die van het Zuiden, zijn invloed waaierde uit in heel Europa – en voor het bekijken van de schilderijen werden, heel attent, vergrootglaasjes uitgedeeld.