Om op Tolstoj te variëren: alle babys lijken op elkaar, maar alle bejaarden zijn op hun eigen manier oud. Strikt genomen is het natuurlijk niet juist, maar wij nemen het zo waar. Rond die baby bloeien de duizend veelbelovende paden die hij nog kan inslaan: zelfs zijn gezichtje kan nog alle kanten uit. De rimpels en de blik van de bejaarde verraden dat hij één lange, eigen weg is gegaan. Hij is specifiek geworden. Je ziet het als een fotograaf weer eens het onzalige idee heeft gehad om een oud mens van héél dichtbij te fotograferen; te intiem, pijnlijk intiem is zoiets. Dat verschil ligt dieper dan mooi of lelijk.