Een vriend verzuchtte via de e-mail iets over het leed dat ouders heet, en mij schoot een gedicht te binnen. Het is beroemd en makkelijk te vinden op internet, dus na een enkele kopieer- en plakactie kon ik het hem sturen. Maar het kwam niet aan. Waarom? Omdat ik de eerste regel van het gedicht tot het onderwerp van mijn mail had gemaakt – en dank zij een waakzaam filter tegen ongewenste berichten in zijn e-mailprogramma duikelde het zo in de prullenmand. Hihi. Een echt gedicht van een hoogst geëerde Britse dichter, bijna zo geliefd als John Betjeman: zijn naam is Philip Larkin. Hier is het, in al zijn treurigheid.
This be the verse
They fuck you up, your mum and dad.
They may not mean to, but they do.
They fill you with the faults they had
And add some extra, just for you.
But they were fucked up in their turn
By fools in old-style hats and coats,
Who half the time were soppy-stern
And half at one another’s throats.
Man hands on misery to man.
It deepens like a coastal shelf.
Get out as early as you can,
And don’t have any kids yourself.