De ‘Dear John-letter’ (zie hieronder, 4 augustus) staat in de Wikipedia, die even onvolprezen als onbetrouwbare vraagbaak op internet: brief van een vrouw aan een man om te zeggen dat het uit is. Een Amerikaanse soldaat die, ver van huis, een brief van zijn meisje kreeg die begon met ‘Dear John…’ wist meteen hoe laat het was: zij had een ander. Ik was 12 en schreef aan mijn vriendje B.von B. — zou die brief nog bestaan? Heb ik zijn brieven nog ergens? Ach, het was geen drama, het was kinderspul. Het echte leven moest nog beginnen. Er doemde een èchte liefde op: C. Hij was leuk, slim, eigenwijs, zacht en stug tegelijk, knap, enfin, wat wil je nog meer? Jaren zou het duren tussen ons, aan of uit of iets daar tussenin. Honderden herinneringen. Die keer dat hij voor de grap op zijn cello – táá-tata-tam – met aplomb de inzet van het celloconcert van Dvorák speelde. De keer dat we elkaars hand vasthielden, urenlang, op een uitstapje met de klas: dat durfden we ineens. Het was menens!