Vannacht is het gaan waaien. Duizenden gele blaadjes, die bij gebrek aan wind gewoon aan de bomen waren blijven zitten, zijn nu, als door bladerblazers gedreven, langs de rijbaan van onze straat gaan liggen. (Zie je, daar heb je het weer: je denkt dat de kunst het leven imiteert, maar voor je het weet zie je hoe het leven de kunst nabootst.) De herfst doet het goed in laat-negentiende-eeuwse buurten: toen ik vrijdag met radiomaker Wim Noordhoek door de Vondelstraat wandelde om over Pierre Cuypers te praten, trof me weer hoe het romantische van dit seizoen past bij de bakstenen en de krullen van de huizen. Somber, zou je denken, maar dat is het niet – zeker Cuypers’ eigen oranjerode woonhuis niet, zo min als de knalgele blaadjes van de monumentale iepen. Gisteravond was op Radio 6 in het programma De Avonden ons Cuypers-gesprekje te horen – wonderlijk goed te horen, als je weet hoe bladerblazers en tegelzagen verwoed probeerden alles te overstemmen.