Nergens kleine skiërtjes te koop. Ik had een visioen van een ijstaart die ik ooit ergens zag, een witte berg met daarop plastic poppetjes die vrolijk naar beneden ski-den. Waar was dat toch, en bij wie? De taart moest een Baked Alaska zijn geweest, een klassiek Amerikaans toetje. Die hebben we gemaakt voor het kerstdiner – dan maar zonder poppetjes. Een kern van roomijs, daar omheen cake, en die bekleed met méringue, eiwitschuim, even verhit om fraaie schroeisporen te krijgen.
Het werd een coproductie: M. bedacht dat we een kant en klare – doch hoogfijne – bakkerstulband zouden gebruiken, J. vulde hem en werkte hem af met een vlammenwerpertje op keukenformaat. Bovenop een vuurtje in een eierschaal. Ik mocht hem naar binnen dragen, onder gejuich van de gasten, die wisten wat van ze werd verwacht. Mijn voornemen voor 2008 is: uitkijken naar kleine skiërtjes.