‘Ja hoor, als het te erg wordt, dan doen we wel iets tegen de pijn,’ zei de dokter vaag toen ik, voor de tweede keer zwanger, zei dat ik liever niet nog eens hetzelfde wilde meemaken. Een aardige, zeer competente man; hij had mijn leven gered die eerste keer, toen ik – na de afgrijselijke bevalling – alsnog onder narcose moest. Aardig, maar conservatief. Nee hoor, ik hoefde me geen zorgen te maken. De tweede bevalling was trouwens meestal makkelijker… Dat zinnetje maakte me al een beetje wantrouwig – en terecht, zo bleek. Waarom eiste ik niet een ruggeprik? Durfde ik niet. Net zo min als ik durfde zeggen: de tweede baby krijgt lekker meteen de fles, niet dat gemartel met borstvoeding.
Wat zijn we altijd braaf en goedgelovig geweest, wij Hollandse kraamvrouwen. Eindelijk lijkt nu het degelijke, strenge systeem van kiezen op elkaar en baren zonder franje in beweging te komen. Een commissie van gynaecologen en anesthesisten wil elke vrouw een pijnloze bevalling kunnen bieden: in de rest van de beschaafde wereld is dat al lang gewoon. Er zal nog wel een golf van bezwaren oprijzen uit het vroedvrouwenkamp, maar het is niet meer te stoppen. De die-hards die per se buiten het ‘medische complot’ om willen bevallen mogen dat blijven doen (behalve als er iets misgaat natuurlijk). Maar over tien, twintig jaar zal de ‘natuurlijke bevalling’ net zo’n reliek zijn als hanengevechten en duelleren. Hoera!