Filmposter
Mijn moeder vertelt opgewekt dat ze vanmiddag met haar vriendin R. naar het Filmhuis gaat. Welke film, Mamma? Iets van Bergman, iets met stilte, silence … Das Schweigen! Het was in onze Duitse tijd, in de jaren zestig, dat daarover veel werd gesproken, op geheimzinnige toon. Je zou hem nooit te zien krijgen, dat was zeker, want dit was de openhartige film die alles op dit gebied overtrof… Mijn moeder verbaast zich dat ik zoiets nog weet. Misschien heb ik een speciale antenne voor dit soort dingen, voor sexually explicit material, zelfs al heb ik er alleen over gehoord?
Ik zoek het op: Tystnaden, heet hij in het Zweeds. Hij is van 1963. Mijn ouders waren volwassen – ik was elf in 1963! Das Schweigen, ik zou wel willen weten of het mijn vader, die niet meer leeft, nog iets zou hebben gezegd. En nu gaat mijn lieve moeder op een regenachtige middag met een vriendin naar die sensationele film. De geschiedenis ruist voorbij. Ik raad Mamma aan om zó te gaan zitten dat ze kunnen weglopen. Maar dat doen ze toch altijd al, R. en zij, zegt ze.