Vrouwen en mannen

16 november 2008

Hoe lang zou het duren, hoe ver zou de emancipatie moeten zijn gevorderd, wil je niet ergens in je achterhoofd blijven beseffen: een vrouw – bijvoorbeeld als er zo’n minister struikelt? Ieder weldenkend mens weet toch dat er ook onhandige, onnozele politici zijn van het mannelijk geslacht? Maar dat is het lastige van vooroordelen: ze worden ingezet waar ze van pas komen. En ze zitten heel, heel diep.

Daar komt bij dat het allemaal veel ingewikkelder is dan we een generatie of twee geleden dachten. Nu de meeste vrouwen alle kansen krijgen, blijkt dat ze van zichzelf helemaal niet zo nodig minister hoeven te worden, of lid van de Raad van Bestuur of directeur – ja, ze zijn daar gek, ik zou het ook niet willen. Daar staat tegenover dat de meeste mannen dat natuurlijk ook niet willen; dat wordt wel eens vergeten. Alleen zeer ouderwetse types als Heleen Mees denken dat alle mannen – althans, alle mannen die een knip voor hun neus waard zijn – altijd de top willen bereiken, en dat dat bij vrouwen ook zo zou zijn, als ze niet zo ‘verwend’ waren.

Intussen vertellen hersenwetenschappers met steeds meer stelligheid dat er grote aangeboren verschillen zijn tussen vrouwenbreinen en mannenbreinen. Een leuk voorbeeld dat me is bijgebleven uit een column van Dick Swaab in de zaterdagkrant van drie weken geleden: als vrouwen oogcontact maken zijn ze een oplossing aan het zoeken, als mannen oogcontact maken, zijn ze aan een krachtmeting bezig.

Al met al is het een ingewikkelde situatie. Als iedereen gewoon hetzelfde was, en vooroordelen op helemaal niets berustten – dan was het makkelijk. De kunst is juist, je netjes te gedragen terwijl die ander zo belachelijk anders is.