Dit is The Day After the Night Before. Gisteren verschenen de eerste twee delen van het Verzameld Werk van Karel van het Reve. Eerst presentatie, speeches, receptie, daarna eten aan een lange tafel, de beste manier om iets te vieren.
Tussen het eten door ging het even over jeugdherinneringen. Hoe mensen die bewaren, wat ze zich eigenlijk herinneren – herinner je je niet vooral wat je al eens eerder hebt verteld, in dezelfde vorm? Kun je ‘het gevoel van toen’ vasthouden? Stollen de beelden uit je kindertijd niet in de verhalen die je zijn verteld, komen foto’s waar je vaak naar hebt gekeken niet in de plaats van de echte herinneringen?
Vandaag lees ik de tekst waarmee Deel 1 van het Verzameld Werk opent – Karels herinneringen aan zijn jeugd. Geschreven in 1944 (toen hij 23 was), nooit eerder gepubliceerd. Het is verbazend, zo argeloos genoteerd, en juist doordat het een beetje van de hak op de tak gaat, zo natuurlijk van toon. Over zijn opa, die bij het gezin Van het Reve inwoonde, over zijn eigen kinderangsten. Je hebt het gevoel dat hij steeds keuzes maakte, steeds alleen maar de verhalen vertelde die de moeite van het vertellen waard waren. Het leest als een treintje, ontroerend, leerzaam, grappig. En daarna nog zo veel andere dingen, honderden bladzijden: een feest van een boek. Wat zeg ik: twee boeken.
Morgen is trouwens de tweede, openbare presentatie bij Boekhandel Kooyker aan de Breestraat in Leiden: kijk op de website www.vanoorschot.nl.