Vergissing

9 januari 2009

Lemon tree, very pretty… het liedje hoort bij het standaard-neurie-repertoire in mijn hoofd (daar zou je eens een lijstje van moeten maken). De binnenkomst van Lemon tree kan ik toevallig heel precies dateren: het was Pasen, ik was 18 en studeerde in Amerika. Met vier mensen reden we van Seattle naar Los Angeles, meer dan elfhonderd mijl, opgepropt in een vrij kleine auto. Was het leuk? Och.

Maar die auto had wel een cassettebandjesspeler, en we hadden twee cassettebandjes. Een was stom, en het andere… Peter, Paul & Mary. Dacht ik. Met die Lemon tree. Nu heb ik na al die jaren die cd gekocht — en wat een suf groepje is dat, wat is mijn smaak veranderd! Maar ineens weet ik zeker: het was die plaat niet. Een ander liedje uit het neurie-repertoire dat er ook op moest staan, ontbreekt: Bluewater Line. Dat hebben PP en M nooit gezongen. Mijn smaak is gered, maar ik sta met lege handen. En met een cd die niemand wil hebben.