Sterke gevoelens
11 maart 2009
Ingebakerde belgische baby
Jonge ouders schijnen tegenwoordig te denken dat een kleine baby liever naar de wereld kijkt, dan knus tegen de borst van Pap of Mam aan te leunen. Volgens mij is dat niet zo. Ik vind het vreselijk om te zien, zo’n baby in een buikdrager, gezicht voorwaarts, armpjes en beentjes spartelend in de lucht – als Pappa struikelt en valt, weet je wat er gebeurt. Er zijn zelfs ouders die op de fiets stappen, aldus beschermd door hun eigen vlees en bloed.
Waarom wekken andermans (andercultuurs?) veronderstelde fouten in de kinderopvoeding toch zulke sterke gevoelens op? Het zal wel iets instinctiefs zijn, iets dat rechtstreeks verband houdt met het kolossale belang, voor de ‘soort’ zeg maar, van het grootbrengen van kinderen. Alles wat je op dat terrein doet, moet je wel met een enorme overtuiging doen – terwijl er tegelijk krankzinnige individuele en culturele verschillen zijn. Wat moet, dat moet. Ook als het naar, zinloos of zelfs wreed is – volgens anderen dan.