Tevreden in Enkhuizen

13 augustus 2009

Aan de oude haven in Enkhuizen staat onderstaande spreuk op een huis. Grappig: blijkens Google wordt hij nu meestal toegeschreven aan Molière, die hem gebruikt in een komedie uit 1666 – maar hier staat het jaartal 1626 er bij. Enkhuizen was in de zeventiende eeuw een zeer welvarende handelsstad, waar men Frans sprak, en rijk genoeg was om te weten dat rijkdom heus niet alles is.

In de 18de en 19de eeuw verviel de stad tot diepe armoede, en was de belangrijkste handel die in puin – het puin van leegstaande huizen, dat werd verkocht aan kopers van elders. Ik heb dat altijd een aangrijpend verhaal gevonden; alsof een dier van de honger zichzelf begint op te eten. En inderdaad, deze gevelsteen zit op een huis dat overduidelijk niet 17de-eeuws is. Misschien lag hij tussen het puin, en heeft iemand hem voor een zacht prijsje mogen meenemen. Wat zal hij tevreden zijn geweest.