Oud draakje

26 december 2009

Een paar uren van Tweede Kerstdag zijn zojuist heengegaan aan het lezen van een oud boekje dat gisteren mijn huis in woei: Zij en zijzelf, door I.C. Joye. Het is dun, fraai gebonden in een rood, gepreegd omslag, en het doet alsof het uit het Engels is vertaald. Auteur noch titel zijn in enige bibliotheekcatalogus terug te vinden – op internet staat maar één ander exemplaar, antiquarisch te koop, maar met een afwijkend aantal pagina’s, 152 in plaats van 124. In het boekje staat geen jaar van verschijnen, maar ik schat het op c. 1925. Het is uitgegeven door N.J. Boon te Amsterdam, in een reeks die ‘Bibliotheek van de Prins’ heet – ooit moet het als vervolgverhaal zijn afgedrukt in het populaire weekblad De Prins der geïllustreerde bladen (verschenen 1901 – 1948).

Lezer, het is een draak zonder weerga, en ik kon het bijna niet wegleggen. Een beeldschone, in-goede jonge vrouw, eerst schatrijk en ineens straatarm, wordt om de kost te verdienen huishoudster bij een gefortuneerde dokter; maar omdat die een oudere huishoudster zocht, doet ze dat vermomd als oudere dame. Aan het eind krijgen ze elkaar. He-le-maal niks is het, ik weet het.

Waarom houd ik toch zo van zulke gedateerde keukenmeidenlectuur? Ik geloof dat ik mezelf nog zou vleien als ik beweerde dat het om de historische couleur locale is, al is die zeker meegenomen. Anderzijds denk ik niet dat ik even geboeid zou zijn door een moderne Bouquetroman (bestaan die eigenlijk nog?). Vermoedelijk is het een hoogst verwerpelijke combinatie van nostalgie en escapisme. Mmm, echt iets voor kerstmis.