Ziek en/of zielig

28 februari 2010

Twee mensen van wie ik houd zeggen, als er iets met ze is – meestal een griepje – steevast dat het niks voorstelt. Dat het weldra over zal zijn, ja, dat het al praktisch over is! Vooral met dat laatste heb ik dan moeite, want ik zie of hoor duidelijk dat ze ziek zijn, en dan zeg ik dat ze lekker onder de wol moeten kruipen. Uitzieken, er even aan toegeven… Zo heb ik het zelf het liefste: ik vind het fijn om als ik ziek ben, door mijn lieven zielig te worden gevonden en te worden verwend. Dan heb je nog wat.

Maar dat is onzin, natuurlijk. Ik bedoel, om anderen te willen overtuigen van hun eigen nare toestand, als ze die zelf ontkennen. Sommige mensen voelen zich beter als ze niet als een zieke worden behandeld, ook als ze dat objectief wel zijn.

In de Wetenschapsbijlage van de NRC staat een interview met iemand die daar onderzoek naar heeft gedaan. Zij praatte met longkankerpatiënten en vond een groep die, tegen alle redelijkheid in, stug bleef doen alsof het allemaal wel meeviel. Geen Sylvia Millecams, nee, mensen die zich wel normaal lieten behandelen, maar steeds riepen dat er eigenlijk niks aan de hand was. Terwijl ze wel doodgingen. Maar die groep leed eerder minder, dan meer dan degenen die – zoals dat tegenwoordig hóórt – de toestand onder ogen zagen. (Alleen hun lieven, die hadden er vaak grote moeite mee.)

Ach ja, wie een beetje nadenkt kan het allemaal zelf bedenken. En als het om een dodelijke ziekte gaat, doe je dat eerder dan bij een griepje. Maar voor mij was het toch heel leerzaam om te lezen.