De laatste tijd doe ik weken over de onnozelste boeken, steeds kleine stukjes lezend, vijf minuten voor het slapengaan, eventjes na de kranten. Gisteravond was ik eindelijk door The Devil Wears Prada van Lauren Weisberger heen. De wereld van de mode interesseert me.
Het boek lijkt niet erg op de film, afgezien van het onderwerp zelf. De pas afgestudeerde Andrea wil schrijfster worden en verovert – in de hoop snel bij het high-brow weekblad The New Yorker terecht te komen – een baan als assistente van de hoofdredactrice van het meest prestigieuze aller modebladen. Die vrouw is de duivel uit de titel: succesvol maar veeleisend, autoritair, verwend, onredelijk, koud, kortom, a boss from hell.
Toen ik er al een tijdje in bezig was ontdekte ik dat dit boek in de rubriek chick-lit valt: het staat op het omslag. Nu, dat kan ik me wel voorstellen: alles is te vet aangezet, terwijl de heldin zo gewoon mogelijk is – en het verhaal daardoor zeer alledaags. Maar ja: als je zo nodig wilt lezen over een wereld waar iemand met normale kleren aan een outcast is, en waar de hemel op aarde bestaat uit een feestje waar Oscar de la Renta (of zo iemand) komt – dan kun je niet al te kieskeurig zijn. En ik heb het toch maar uitgelezen.