Gravin van Liktum-Priktum

19 oktober 2012

Onlangs las ik Remco Camperts zaterdagse Volkskrant-column, dit keer over zijn grootvader van moeders kant, J.W. Broedelet, die begon als acteur en later schrijver en criticus werd. In 1910 publiceerde hij een schandaalroman over Den Haag – een wat?! Ik veerde op: ik ben dol op ‘Haagse romans’ uit die tijd, heb ze gebruikt voor mijn boek – maar van deze had ik nog nooit gehoord. De citaten die Campert gaf (zoals het begin, waar de gravin van Liktum-Priktum een morgenritje maakt op haar bidet) waren sensationeel.

Hofstad is vrijwel niet te vinden. Vriendin A. spoorde er een op in een vrij recente catalogus van antiquariaat Fokas Holthuis: daar kostte het 160 euro, en het was al verkocht. Zelfs in bibliotheken is het zeldzaam, maar gelukkig kon ik terecht bij de universiteitsbibliotheek van de VU – opmerkelijk, wat moeten die gereformeerden met zo’n boek? Hofstad is een boek vol verdorvenheid, er wordt zelfs in gespoten (morfine, vermoed ik) en er treden heel veel ridicule figuren in op.

Dat het zo gewild is, komt waarschijnlijk door het personage Louis Poepjes, een doorzichtige karikatuur van Couperus. De precieuze Poepjes werkt aan de roman Eline Verhaeghe en sterft aan het eind – om te veranderen in de porseleinen vaas waarvoor hij zichzelf altijd al heeft aangezien. Verder is het nogal langdradig en flauw… maar als u er een op zolder vindt, houd ik me aanbevolen.