Ongezouten
26 oktober 2012
Rolfes graf op begraafplaats San Michele, Venetie
In een ingezonden ‘Brief van de dag’ in de Volkskrant (24/10/2012) leverde Frederick W. Rolfe ongezouten kritiek op alle aandacht voor de adel in deze tijd: altijd weer die clichés in de kranten, als er weer eens een boek verschijnt van ‘zelfbevlekkende jonge zegelringdragers of masochistische burgermiepjes’ (ik vrees dat ik mezelf tot die laatsten moet rekenen).
De aanleiding was een stuk in het VK-magazine (21/10/2012), waarin stond dat ‘van adel zijn weer mag’, en jongere edelen vertelden over wat hun afkomst voor ze betekende. Rolfe was razend over die ‘verbijsterende zelffelicitatieshow’. ‘Als zelfbewustzijn, traditie en familieverleden zo belangrijk voor je zijn, verdiep je dan liever in het diep-achterlijke, leugenachtige, misdadige, hypocriete, zelfvoldane en belachelijke wezen van overerfbare aristocratie (…) het is niets om trots op te zijn.’ Hij eindigde met een pleidooi voor deemoed; uit ervaring wist hij dat je daar een beter èn gelukkiger mens van wordt.
Ik werd eerlijk gezegd wel vrolijk van zijn woede-uitbarsting: het is weer eens iets anders dan de inderdaad nogal clichématige geluiden die meestal in de krant staan over adellijke zaken.
Vandaag onthult een briefje in de Volkskrant (voor wie hem nog niet had gegoogled) dat Frederick W. Rolfe een ietwat decadente Engelse schrijver was met de bijnaam ‘baron Corvo’, in 1913 in Venetië overleden. Een schuilnaam dus; jammer. Is ‘strijden met open vizier’ niet toevallig juist een mooie aristocratische traditie?