De dag nadat Amsterdam afscheid had genomen van Johannes van Dam lag de Boekenmarkt op het Spui, zijn oude territorium, er nogal desolaat bij. Ik kwam er een gebonden Frans boek uit 1922 tegen, Le martyre de l’obèse – wat een wonderlijke titel: ‘het leed (de kwelling, het martelaarschap) van de zwaarlijvige’, door Henri Béraud. Hij won er de Prix Goncourt mee, en het is zelfs verfilmd.
De obees uit de titel is de verteller, die verstrikt raakt in de huwelijkse perikelen van een bevriend echtpaar. Hij is ontrouw, zij zoekt troost bij de verteller, die dan reddeloos op haar verliefd wordt. Zonder succes; zij lacht hem (net als iedereen) voortdurend uit. Een belangrijke rol speelt de Club des cent, een gastronomisch genootschap met als toelatingseis een gewicht van minstens honderd kilo.
Ik heb het nog niet uit, maar werd getroffen door de opdrachtpagina. Daar staan de namen van een dozijn min of meer bekende tijdgenoten van de auteur die voorzover ik kan nagaan, allemaal dik waren: aan X, aan Y, aan Z… je dédie ce livre que les maigres prendront pour un livre gai.