Foto: Ellen van den Brand
In Schijndel staat een van de raarste gebouwen van Nederland. Het heeft vagelijk de contouren van een boerenhuis, maar het is van glas: hard, spiegelend glas. Daarop zijn bewerkte foto’s geprint van een oude boerderij – bakstenen muren, stalraampjes, geraniums… Het is, zoals wel vaker in de postmoderne architectuur, een ideetje, maar dan heel erg groot – en het gaat niet weg.
Over de ‘glazen boerderij’, bedacht door Winy Maas, gaat het laatste stukje van mijn boek Naar buiten. Zij is het voorlopige eindpunt van hoe stadsbewoners sinds eeuwen met boerderijen zijn omgegaan. Eerst zagen ze ze, van veilige afstand, alleen als decor in het landschap. Later gingen ze geloven dat wie in een boerderij woonde, wel heel zuiver en wijs moest zijn; dat wilden ze natuurlijk zelf ook. Nog later werden er nieuwe ‘oude boerderijtjes’ gebouwd… aan de boeren werd niets gevraagd, en stenen zijn geduldig. Maar glas dus ook, zo blijkt wel.