De gouden tas

17 augustus 2015

Laatst zag ik een buurvrouw met een gouden tas. Een grote tas van zacht, glimmend gouden leer – natuurlijk was het leer, die vrouw is echt chic en ze woont aan het dure eind van onze straat, waar de stoep heel breed is en ze op zomerse middagen al om half vier buiten chablis zitten te nippen met kinderen en au-pairs.

Ineens wist ik: het is iets, een gouden handtas. Het is een signaal, een ding met een boodschap, net als het vuurrode mannenjasje en de zware zwart-omrande bril. Veel van die signalen zijn aan slijtage onderhevig, maar het grappige is: ze zijn vaak al heel oud. Ik vond terug waaraan die tas me deed denken, een etiquetteboek uit 1920: Een dame, wat zij moet doen en nalaten van Marguérite de Viroflay. Toen was de handtas nog iets nieuws, maar de schrijfster ziet er al een feilloos middel in om iemands ‘persoonlijkheid’ aan af te lezen.

‘Zoo zien we de demi-mondaine, de cocotte, de parvenu’s-vrouw pronken met groote zware kostbare gouden tasschen; de vrouw van de gezeten burger draagt diezelfde tasch van zilver, terwijl de vrouw van distinctie, de dame, een bescheiden taschje in de hand heeft, sierlijk van vorm en vervaardigd van de eene of andere kostbare en zeldzame leersoort, die het veel duurder maakt misschien, dan de kostbare gouden tasch; men kan het er alleen maar niet aan zien.’

Hihi. Zijn het parvenu’s, daar aan het chablis-eind van de straat? Ik kijk met nieuwe ogen naar het oude slangenleren tasje dat ik ooit heb geërfd, en nooit gebruik. Ook een signaal dus. Maar ik moet bekennen dat ik die gouden tas wel een leuk ding vond.