125 Tekstbordjes
21 november 2008
G. Moroni, 1525-1578, Jonge vrouw met waaier, Rijksmuseum
De tentoonstelling waarmee de Vereniging Rembrandt haar 125-jarig bestaan viert heet 125 Grote liefdes – een titel die wel heel doorzichtig op populair succes mikt. (Voor zulke titels worden tegenwoordig speciale bureautjes ingehuurd, die voor iets ‘pakkends’ al gauw 50.000 euro rekenen).
Hij is te zien in het Van Goghmuseum: 125 kunstwerken die door Nederlandse musea konden worden gekocht dank zij een bijdrage van deze invloedrijke vereniging. Het is een bont allegaartje, maar het zijn bepaald niet de eerste de beste werken, van Vermeers Liefdesbrief (1892) tot een video-werk van Bruce Nauman (Washing hands abnormal) in 2001. Dat laatste is wel een buitenbeentje, want hedendaagse kunst is eigenlijk niet waar ‘Rembrandt’ zich op richt. Op het tekstbordje is dan ook te lezen dat deze aankoop aanleiding was voor ‘een stevige discussie’ in het bestuur van de vereniging.
Die tekstbordjes zijn een grappig aspect van de tentoonstelling. Anders dan de fletse, nietszeggende bordjes in het Rijksmuseum bijvoorbeeld, geven ze juist aardige informatie en commentaar op zaken als de ‘marktwaarde’ van een bepaalde kunstenaar in het verleden. Waarschijnlijk zijn de teksten van Peter Hecht, de samensteller van de tentoonstelling, tevens auteur van het jubileumboek over de Vereniging Rembrandt. Hechts nuchtere geleerdheid compenseert op prettige wijze de snobistische uitstraling die helaas onvermijdelijk schijnt te zijn bij een vereniging als deze.