Afsluitdijk

15 maart 2008

Het is ons grootste kunstwerk: de Afsluitdijk. Zo Hollands als het maar kan, en ook hierover heeft Vasalis een gedicht geschreven dat, als je het eenmaal kent, nooit meer uit je hoofd gaat: De bus rijdt als een kamer door de nacht / de weg is recht, de dijk is eindeloos, / links ligt de zee, getemd maar rusteloos, / wij kijken uit, een kleine maan schijnt zacht. (…) Er is geen einde en geen begin / aan deze tocht, geen toekomst, geen verleden, / alleen dit wonderlijk gespleten lange heden. Sinds vorig jaar (toen hij 75 jaar bestond) staat het beeld van de vader van de dijk, ir. Cornelis Lely, gemaakt door Mari Andriessen, op een mooie plek aan de Waddenkant ervan. Zijn bronzen jas wappert in de wind.

Nu zijn er plannen om iets met de dijk te doen, hem leuker, spannender, moderner te maken… waarom kunnen mensen toch niet wat goed is, met rust laten?