Der Mond ist aufgegangen / die gold’nen Sternlein prangen / am Himmel hell und klar… Goed, je bent soms sentimenteel. Soms komt het zomaar, als je op een zomeravond in de auto naar huis zit en langs de A2 de nevel opstijgt uit de weilanden – heel geheimzinnig, uit sommige stijgt namelijk veel meer nevel dan uit andere – en je denkt aan een liedje van toen je klein was: … und aus den Wiesen steiget / der weisse Nebel wunderbar.
Je vraagt je af hoeveel liedjes er eigenlijk in je hoofd zitten en je weet dat je dat nooit zult weten. (Net zo min als je kunt weten hoeveel geuren je zou herkennen, of hoeveel beelden er in je hersens zijn opgeslagen bijvoorbeeld.) Maar heb je zelfs maar een flard van dat liedje, dan kun je het gewoon op internet zoeken, en je vindt de rest. En een passend beeld erbij. Met als toegift nog ontzettend veel meer liedjes en beelden. Dat is mooi.