Een kubieke kilometer

27 juli 2010

Er is een luguber gedicht van Erich Kästner (1899-1974): ‘Ein Kubikkilometer genügt’. Het gaat erover dat je de complete wereldbevolking zou kunnen opbergen in één stevige kist van een kubieke kilometer – en dat je die in een diepe vallei zou kunnen gooien: daar zou de mensheid dan liggen, er zou gras over groeien en zand overheen waaien, de steden zouden leeg staan. Maar dat zou dan niemand meer weten.

Kästner schreef het omstreeks 1930, toen er twee miljard mensen op de wereld waren; nu zijn het er meer dan drie keer zo veel. Gek genoeg zijn er versies op internet te vinden waarin het bevolkingscijfer is aangepast – terwijl het in het gedicht juist gaat over een wiskundige, en de berekening moet zijn gebaseerd op twee mensen per kubieke meter.

Ik moet aan dat gedicht denken als ik hoor over feesten zoals die rampzalige Love Parade, waar honderdduizenden mensen komen die voor hun plezier nog heel wat hogere mensdichtheden bereiken. Je leest over negen personen per vierkante meter, daarboven zou het pas gevaarlijk worden. Als je dat weet, is een halve kubieke meter per persoon nog heel ruim. Ach ja: misschien zou die stevige kist uit 1930 nog steeds wel voldoende zijn.