Eye, Eye

2 april 2012

Over drie dagen gaat het verhuisde Filmmuseum open. Wij, die dichtbij het oude woonden, vinden het rot dat dat leuke negentiende-eeuwse gebouw in het Vondelpark is verlaten, maar we lijden in stilte. Wie zou durven zeggen dat het ijzingwekkend moderne nieuwe Eye (zoals het nu heet) niet mooi is? Toen architectuurhistoricus Vincent van Rossem dat onlangs deed in Nieuwsuur, schold een twitterende Jan Kuitenbrouwer hem meteen uit voor geborneerd. En dat het gelegen is in Noord, in het barre gebied aan gene zijde van het IJ – wie daarover klaagt, laat zich kennen als een egoïstische Amsterdam-Zuidse kakker.

Hoe bruikbaar en aangenaam de nieuwe ‘granaatscherf’ is, moet natuurlijk nog blijken. Maar wij, met onze rollators en rolstoelen, vrezen het ergste. Op 30/3/2012 schreef Rob van Zoest, die kennelijk al was wezen kijken, in NRC Handelsblad dat ook dit nieuwe icoon slechts moeizaam (aanbellen bij de dienstingang) toegankelijk is voor rolstoelen. Als ze eenmaal in de zaal zijn, kunnen de berijders kiezen uit plaatsen pal voor het doek, of helemaal achteraan, waar ze nauwelijks kunnen manoeuvreren. Daartegen mag dan misschien toch een bescheiden protest klinken.