Familie

27 maart 2008

Een jonge man, een jonge vrouw, van hoogadellijke komaf, vallen op de eerste blik voor elkaar, maar kunnen niet trouwen. Hij is niet rijk genoeg; haar familie, net iets deftiger, stelt hogere eisen. Zij trouwt met een ander, en ze beloven elkaar niet meer te zien. Maar hun liefde is niet voorbij, ze blijven elkaar dagelijks brieven schrijven. Niet stiekem, want daarvoor zijn ze te trots. De twee families weten ervan, en algemeen bekend is ook dat zij haar wettige echtgenoot weliswaar een zoon en erfgenaam baart, maar dat dat dan ook alles is – verder blijft zij geheel kuis leven, terwijl haar man en haar geliefde zo nu en dan een maîtresse hebben. Na de dood van haar man zullen de gelieven alsnog met elkaar trouwen, zo is de afspraak… Maar daar komt iets tussen.

Dat is het verhaal van Maigret et les vieillards, en Simenon beschrijft prachtig de onwerkelijke sfeer in dat milieu, die families. Een wereld waar alles volgens de regels verloopt. Een wereld van eer, traditie en decorum. Een mens is er niet meer dan een schakel in een keten, wiens opdracht is om het erfgoed ongeschonden – of verrijkt – door te geven aan de volgende generatie. Het is een wereld die echt bestaat, ook in Nederland, en wie er in geboren wordt moet kiezen: meedoen, of er uit stappen. Die keus blijft sommigen levenslang beklemmen.