Je zult maar schrijver zijn en dan met je rimpelige kop in de krant te komen als vertegenwoorder van het type ‘bejaarde schrijver’ – in plaats van, bijvoorbeeld, vanwege je boeken. Zou ik ijdel genoeg zijn om voor die eer te bedanken, als het zover kwam – of is de hoogste ijdelheid juist om wèl mee te doen, zoals de ‘oudjes’ in NRC Handelsblad van gisteren? Zo mogelijk nog gênanter is het natuurlijk om te worden geportretteerd omdat je vroeger mooi was, zoals die schoonheidskoninginnen uit de jaren zestig, onlangs in het Magazine van dezelfde krant. Voyeurisme, seksisme, ik weet niet wat het was, maar de zorgvuldig opgemaakte dames, omzichtig gefotografeerd, bevroren in de meest flatterende pose, stemden diep treurig. Wat doe je mensen aan?
Dat het gebeurt, heeft te maken met de positie van het beeld in de krant. Dat is ‘autonoom’ geworden, krantenmakers zoeken steeds vaker kijkplaatjes, geen illustraties bij teksten. De foto’s vertellen hun eigen verhaal, heet het dan. Wat je krijgt zijn ofwel beelden zonder functie of, zoals in dit geval, verbeeldingen van goedkope, vulgaire ideeën.