Gelukkige klas

25 oktober 2007

‘Nederland leest’, is de naam van een campagne die op het ogenblik gaande is. Niet iets dat me aanspreekt: ik maak zelf wel uit of ik lees, en wat; en ik moet er niet aan denken om daar verplicht met anderen over te praten. Maar ik ben erg blij dat ik onlangs op de Openbare Bibliotheek De gelukkige klas heb meegenomen, in een sober gratis uitgaafje. Wat een mooi boek. Theo Thijssen beschrijft (in 1926) hoe een onderwijzer op een armoedige Amsterdamse lagere school leeft, denkt, speelt en leert met zijn kinderen – zijn klas, bijna een levend wezen op zichzelf. Prachtig. Hoe die pieterige Leentje Roos toch een beetje een dametje wordt. Of hoe hij zelf, na een onverhoedse tik voor een ontzettend hinderlijke jongen, vervolgens worstelt met zijn angst en zijn slechte geweten. Er staan alleraardigste illustraties in het boekje, van een illustratrice die alleen achterin, in héél kleine lettertjes wordt genoemd. Je twijfelt even: zijn het oude of nieuwe prentjes? Ze zijn nieuw, Valentine Edelmann is van 1964; maar Theo Thijssen had ze vast ook mooi gevonden.