Hopsi Topsi Land

19 april 2008

Zo’n beetje mijn enige concrete herinnering aan het zomerkamp Hopsi Topsi Land is, dat we samenzweerderig met een paar kinderen zaten te praten over wat ‘dit’ onze ouders kostte, per dag: een van ons had dat gehoord, en we vonden het héél veel geld. Want wat kregen we nou helemaal? Ik was denk ik acht, of negen, en ik vond het er niet fijn. Het grote probleem was, dat de kinderen er op willekeurige momenten konden worden gebracht, in plaats van dat iedereen tegelijk kwam, wat veel meer een band zou hebben geschapen (zoals in de NCSV-kampen die ik heerlijk vond, later). Hopsi Topsi Land (1949-1982) was een bewaarplaats voor kinderen. In Doornspijk, op de Veluwe.

Maar natuurlijk zijn er ook mensen met blije herinneringen aan Hopsi Topsi Land. Een tijdje geleden is er een film over gemaakt. Hans Emmering stuurde me het boekje dat eruit voortkwam. Mijn aanvankelijke lichte gekwetstheid dat ik niet meer heb mogen bijdragen aan de documentaire, is daardoor een beetje verdampt: ik was er wel èrg negatief over, toen Emmering mij belde, blijkens een citaat in het boekje – al weet ik zeker dat mijn formuleringen niet zo idioot kunnen zijn geweest als daar staat te lezen.

Wat ik nu pas begreep, en mijn ouders vast niet wisten, is dat Hopsi Topsi Land vooral Amsterdamse bohème trok: vrienden en kennissen van ‘Tante Rie’ waren lid van de Kring, en er waren veel door de oorlog gehavende gezinnen bij. – En inderdaad, het kostte tamelijk veel geld, want Tante Rie en Oom Willy moesten er de rest van het jaar van leven… Wat ik ook niet meer wist, is dat een liedje-bij-het-eten dat altijd in mijn hoofd is blijven hangen, uit Hopsi Topsi Land komt. Mon petit ventre, réjouis-toi, tout ce que je mange… c’est pour toi. Bon appétit – merci! Een herinnering die op zijn plaats valt.