R.M. Rilke met vrienden in Zwitserland
Willem Otterspeer schrijft over Rilke in de Volkskrant, vanochtend. Veel mensen, schrijft hij, zullen zich hun eerste kennismaking met die prachtige gedichten herinneren. Ik niet: Rilke was er altijd voor mij, vanaf mijn Duitse schoolbanken. Der Tod ist gross… Herr, es ist Zeit… Wem willst du klagen, Herz? Ik weet niet hoeveel ik er uit mijn hoofd ken. Hij is de grootste dichter van zijn tijd die ik ken.
Kijk, dat is het pure geluk van (deels) in het buitenland te zijn opgegroeid, dat je zoiets meekrijgt. Nederlandse studenten hebben geen zin om in het buitenland te studeren, staat op de voorpagina van dezelfde krant. Dat Nederlandse bedrijven moeite hebben om mensen te vinden voor werk in het buitenland is al jaren bekend. Wat is dat toch? Een tijd in een ander land wonen is iets prachtigs. En om – zoals mij ten deel viel – tweetalig op te groeien is pure rijkdom. Nijhoff en Rilke, Eichendorff en Achterberg reiken elkaar in mijn hoofd de hand.