Moderne tuin van toen

24 maart 2014

Waar nu de badkuip van het Stedelijk Museum oprijst uit het steen, was eens een echte tuin: de museumtuin. Je kon er vanuit het museumcafé inlopen om in de zon te zitten. Hij was in 1952 ingericht door landschapsarchitect Hans Warnau, in strakke lijnen, passend bij de moderne tijd die nu was aangebroken.

Tuinen (en tuinontwerpers) hadden het moeilijk in die jaren, want tuinen zijn aangenaam. Ze leven, groeien en zijn altijd een beetje onvoorspelbaar. Daar hielden de meeste modernisten niet van. Zij waren meer voor beton. Kinderen moesten niet in bomen klimmen, maar in metalen speeltoestellen. (Een paar van zulke toestellen, ontworpen door Aldo van Eyk, staan nu in de lommerrijke tuin van het Rijksmuseum, een eindje verderop. Ze hadden beter in de tuin van het Stedelijk gepast.)

In onze tijd hebben juist die strakke wederopbouwtuinen, -parken en -plantsoenen het moeilijk. Net als pop-art en andere moderne kunst worden ze er met de jaren niet aantrekkelijker op. Maar het zou leuk zijn geweest als Warnaus museumtuin, waar het toch prettig toeven was, een kans had gekregen.