Félix Vallotton, Le mensonge (1898)
Iedereen krijgt zijn kindertijd over zijn hoofd gezet als een emmer. Later blijkt wat er in zat. Maar een heel leven lang druipt dat omlaag over ons heen, hoe vaak je ook van kleren – of van pak – mag wisselen. Ik schoot in de lach over deze – moeilijk te vertalen! – eerste zin van een boek van Heimito von Doderer, dat de post vandaag bracht. Wat een schrijver. Het boek heet Ein Mord den jeder begeht, en in mijn hoofd wordt het een ingewikkelde toestand na lezing van een ander boek, ook met een moord in de titel, La vie meurtrière van de schrijvende schilder Félix Vallotton. Dat gaat over een man die niets dan dood en verderf om zich heen verspreidt. Hoe zit dat, is het waar, dat each man kills the thing he loves? Dat laatste is dan weer Oscar Wilde, en als dit begint te lijken op de spreekwoordelijke omgevallen boekenkast, dan moet dat maar. Dat kan trouwens ook noodlottig zijn, zo’n boekenkast.