Mother Hubbard des vaderlands

28 juni 2013

De titel van Fasseurs biografie van koningin Wilhelmina, Krijgshaftig in een vormeloze jas, heeft me altijd gestoord. Pas later begreep ik dat het een citaat is uit Ida Gerhardts gedicht over een beeld van Wilhelmina, gemaakt door Mari Andriessen – maar dat verandert eigenlijk niets. Het is een dichtregel, geen goede titel.

Niet dat de vorstin geen vormeloze jassen (en kleren) droeg: ze was zelf vormeloos, en kleedde zich zo omdat zij zich verheven voelde boven het banale verlangen om welgevormd en dus aantrekkelijk te zijn – tenminste, dat denk ik. Vandaag las ik dat zij als kind al vormeloze jassen droeg. ‘Fanny’, schrijfster van ´Dames-praatjes´ in de Java-bode, noteerde (27/1/1892): ‘Ik kan niet zeggen dat ik de kleeding van ’t vorstenkind erg bewonder, ze draagt meest een langen, zwartzijden mantel, een soort van Mother Hubbard met een rand bont er omheen, en een zwarten hoed…’

Een Mother Hubbard was een wijde jurk die Polynesische vrouwen in diezelfde tijd moesten aantrekken van geschokte missionarissen; hun gewoonte om vrolijk halfnaakt te lopen was natuurlijk een gruwel voor den Heere. Wikipedia meldt dat diezelfde jurken er nog steeds bestaan, zij het in luchtige, fleuriger versies. De Mother Hubbard heeft zich verspreid over het hele gebied van de Stille Zuidzee, onder verschillende namen, zoals robe mission. Leuke dingen zijn dat.