Domenico Cimarosa (1749-1801)
Comic relief is een leuke term: het betekent gewoon ‘een komische noot’, maar het woord relief suggereert ook opluchting, en dat is zo’n belangrijke functie van humor. Als je nog grapjes kunt maken is niet alles hopeloos; daarom moet je ook over alles grapjes mogen maken. Een speciale vorm van de humor die oplucht, zie je waar mensen idioot hard moeten lachen om de flauwste grapjes, als die worden gemaakt door een hooggeplaatst persoon van wie ze dat dus niet verwachtten. Pijnlijk om te zien, maar wat er achter zit is hetzelfde verschijnsel. Opluchting dat ze er niet van langs krijgen.
Gisteren in het Concertgebouw zagen we nog een variant. Het Combattimento Consort speelde een komisch kameroperaatje van Cimarosa: Il Maestro di Cappella. Een zanger dirigeerde al zingend zogenaamd het orkest, en de bas Piotr Mcinski deed dat heel grappig. Het Combattimento speelde weer prachtig, dus het was leuk – maar ook weer niet zo hilarisch als sommige mensen het leken te vinden. Maar daar, in die plechtige zaal, is elk grapje bij uitstek comic relief.