Parels

31 december 2006

Ineens heb ik iets met parels. Zo mooi! Eerst oorbellen, en toen, na een gezellige ontdekkingstocht in de juwelendoos van mijn moeder, twee kettingen. (Het woord collier is te gek, al zit er wel een soort glans aan.) Hoe Mamma eraan kwam, ze wist het niet: haar schoonmoeder, oude tantes? Maar ik mocht ze wel meenemen.
Intussen ben ik met ze naar twee juweliers geweest, die volstrekt tegenstrijdige dingen zeiden. Eenvoudige kweekparels, in slechte staat, zei de één. Mooi, zei de ander. Kijk, ze glanzen wat minder dan deze (inderdaad), maar wat kan het deren? Draag ze op de huid, dat doet ze goed. Nóóit op de huid dragen, had de eerste gezegd: die is zuur. En als je het toch doet, schoonmaken. Ik ben geneigd de sceptica te geloven, maar ben toch opgetogen. Het kleinste, aflopende colliertje (het woord is er uit voor je het weet) wordt opnieuw geregen en krijgt een pastillevormig nieuw slotje. Het grotere ziet u hier.