Pijnlijke passie

1 juni 2009

In de winter van 1902/03 maakte de omgeving van Koningin Wilhelmina (22) zich zorgen. Haar verliefdheid op Hendrik, sinds twee jaar haar echtgenoot, was zo overdreven gepassioneerd. Ze zag hem in alles naar de ogen, offerde zich op… she licks the dust off his shoes, zo schreef haar moeder aan Miss Saxton, de voormalige gouvernante. Pijnlijk! Hoe kwam dit toch zo, en hoe zou het aflopen?

Dit is een van de fascinerende verhalen in Fasseurs dikke biografie van de oude koningin. Hij speculeert er verder niet over, hij moet door, maar ons zet hij aan het denken. Werkt het zo, bij de mens, de vrouw? Je hebt de meest beschermde, preutse opvoeding van de wereld, nooit een vriendje, nooit een romance (had Wilhelmina wel eens een liefdesroman gelezen? dat vertelt Fasseur niet) – en als je toch eens moet trouwen krijg je zo’n beetje de keus uit één. Nou ja, er waren twee of drie jonge vorsten beschikbaar. Maar bij de eerste, hertog Heinrich van Mecklenburg, zei ze: hap! Een aardige, nogal onnozele jongen in een uniform.

Totaal hoteldebotel was ze – net als haar illustere Engelse voorgangster Victoria, die zestig jaar eerder net zo jong op de troon was gekomen, en net zo gek was op haar Duitse prins Albert. Maar die had tenminste nog enig verstand gehad. Tien jaar na hun huwelijk leefden Wilhelmina en Hendrik vrijwel gescheiden levens. Maar die uitbarsting van emoties, haar enige kans om zich aan zoiets over te geven, die had ze toch maar genomen.