Prinsengracht

16 augustus 2010

Twee heren wandelden langs de Prinsengracht. Niet het begin van een mop, maar van een project dat twee jaar zou duren en zou uitmonden in een boek: Prinsengracht. De heren zijn Lodewijk Brunt en Kees Tamboer, respectievelijk socioloog en journalist. Nooit kan een gracht (en ik denk ook nooit een straat) aan zo’n nauwgezette inspectie zijn onderworpen als deze, de leukste gracht van Amsterdam.

Brunt en Tamboer noteerden honderden verhalen, niet in reisgidsen- of architectuurhistorici-taal maar gewoon, in mensentaal, wat des te toepasselijker is omdat de Prinsengracht zo’n menselijke gracht is. Soms mopperen ze op het stadsbestuur of een monumentenbobo (Vincent van Rossem, die die onooglijke, afgedankte bibliotheek wil bewaren) en nooit zijn ze bang om serieus in te gaan op details, of de geschiedenis van iets. Brunt maakte de honderden kleurenfoto’s die het boek tot zo’n vrolijk geheel maken. Terwijl ik dit schrijf zit ik er steeds in te bladeren om te zien welk verhaal ik er eens uit zal lichten, maar ik kan niet kiezen: u moet zelf maar kijken.