Tweeculturigheid

4 april 2007

Buon giorno Signor Gallo, come sta? – Not too bad, not too bad… Zo ging het in ons Italiaanse winkeltje op Newington Road, toen we in Londen woonden. Een tweetalige enclave, waar het niet uitmaakt hoe je praat, net als in de Weisse Rose hier in Amsterdam (zie vorige ilog), en bij Waterstone’s en de American Bookshop aan het Spui. Maar in de eerste de beste Indische toko is het natuurlijk ook zo, en bij de Marokkaanse slager, alleen kan ik daar zelf helaas niet meedoen; en het is pas echt leuk als je dat kunt.
    Waar, o waar schuilt toch de verdienste van je tot één land te bekennen, je tweede paspoort in te leveren? Is het dapper (of fatsoenlijk, godbetert) om je moederland af te zweren, als je leeft en werkt in een tweede land? Wat zit nationalisme, dat primitieve gevoel, toch diep. Maar dit hoort bij de dingen waar je even over moet nadenken; tot je laten doordringen hoe je het zelf zou voelen. Twee culturen in één mens, dat is iets moois, het verrijkt. Van iemand vragen om te kiezen, alleen omdat je het zelf niet hebt, is harteloos en kortzichtig.