A. Dürer, Job bespot door zijn vrouw
De minachting voor wie pech heeft zit diep in de mens gebakken. Ben je dik, verslaafd, depressief? Kom op, zegt de gezonde, de montere, de mooie: wees een beetje flink, kijk naar mij, ik heb toch ook nergens last van? Tuurlijk kun je er iets aan doen, tegen ziekte moet je vechten. Een half uur per dag bewegen, twee stuks fruit en je zult zien…
Stuitende plannen om mensen die het ‘aan zichzelf te danken hebben’ te straffen door ze meer voor hun ziektekosten te laten betalen, zijn een variant op die arrogante minachting. Er lijkt serieus over te worden gepraat, door verzekeraars en zelfs door de overheid. De redelijkste tegenwerping is, dat het eind zoek is, als je naar ‘schuld’ gaat zoeken voor iemands kwalen. Een emotioneler bezwaar, dat de mensen die het toch al het moeilijkste hebben, de dupe zouden worden. Maar het ergste is de primitieve, vileine manier van denken die er achter zit.