Langs het Van Harinxmakanaal bij Harlingen
Op, aan en rond het water is de wereld voortdurend mooi, terwijl je in de gewone landwereld de schoonheid vaak met een lampje moet zoeken. Het blijft raadselachtig. De afgelopen dagen voeren we met de boot een tamelijk saaie route in Friesland: door het Prinses Margrietkanaal en het Van Harinxmakanaal. Doorgaande wegen voor het waterverkeer, je passeert veel bruggen en ziet veel bedrijven – maar ook die kunnen prachtig zijn, grote bergen oud ijzer, een ‘onttinningsfabriek’ bij Leeuwarden die loodzware, glimmende blokken van blik maakt – en nooit verveelt het. Goed, de zon scheen en dat was prettig. Maar mooi weer is niet genoeg om het effect te verklaren, want ook bij wolken en regen werkt het. Je ogen blijven kijken naar het beton van bruggen en sluizen, het onkruid van de wallekanten. Er is maar één term voor, die mijn varensgezel zich eens liet ontvallen; die verklaart niets, maar beschrijft tenminste het effect. Het is ‘de heiligende invloed van het water’.