Ingres, Le bain turque
Ineens heerst – gesanctioneerd door een paar echte dokters – verontwaardiging over moslims die hun vrouwen niet willen laten helpen door een doktermeneer. Het lijkt een beetje een strovuurtje, dramatische gevallen zijn niet aan het licht gekomen, en is het aantal vrouwelijke artsen niet voortdurend aan het stijgen? Maar het rare is dat mensen ineens gingen doen alsof het voor ons niks uitmaakt, man of vrouw. Dat is grote onzin. Sinds wanneer vinden Nederlandse mannen het eigenlijk gewoon om door een doktermevrouw te worden onderzocht? Veertig jaar? Dertig? En vinden ze dat nu allemaal?
Als ik naar een openbare plee ga, in het ziekenhuis lig of, zeg, gymnastiekles heb, heb ik er véél liever geen leden van de andere sekse bij. Volgens mij hebben de meeste mensen dat – al neemt het misschien een beetje af. Mannen zijn nu eenmaal mannen, vrouwen vrouwen. Toevallig zijn wij eraan gewend dat onze artsen veelal mannen zijn. Maar in essentie is het een zeer menselijke neiging om voor sommige dingen de seksen te scheiden – en bovendien vaak wel zo gezellig.