Haven van Boscastle (Cornwall) op een oude ansicht
Gelukkig Nieuwjaar! Een prachtige wens, ik spreek hem graag uit – veel liever dan die slappe ‘beste wensen’ die de laatste jaren in zwang zijn geraakt, hand in hand met ‘fijne avond’ en ‘smakelijke voortzetting’. In een gezelschap waarvan ik lid ben ontspon zich over die beste wensen ineens een debat: een argeloze taalgebruiker voelde zich geschoffeerd, en voor de zoveelste keer bleek hoe gevoelig taal altijd weer ligt. Alles luistert ook zo nauw tegenwoordig, het is om gek van te worden.
Het nieuwste is dat mensen voor verdraagzaamheid pleiten, en dat andere mensen daar dan heel boos over worden. Het koninklijk huis loopt voorop, Máxima eerst, toen de koningin, en nu die mijnheer die de Trouw heeft afgehuurd met vijf dozijn medestanders. Met als krankzinnige ’twist’ – mensen mérken niet eens meer dat ze zulke woorden gebruiken – dat ongekerstende en/of gekleurde medemensen niet mee mochten doen met de advertentie. Stel je voor dat je uit goeiïgheid mee had gedaan, en daar achteraf pas achter zou zijn gekomen!