Vincent Haman

7 januari 2008

Zoals je al fietsend blij kunt zijn dat alle stoplichten voor je op groen springen, zo heb ik al maanden het prettige gevoel dat het ene mooie boek na het andere in mijn handen valt. Nu weer Vincent Haman door Willem Paap. Het boek is net zo Amsterdams als Thijssens Gelukkige klas (zie ilog van 25/10), maar nog een stukje ouder, een sleutelroman met satirische inslag uit 1898 over de Tachtigers en de Nieuwe Gids.
Ik geloof niet dat ik ooit zoiets vrolijkmakends uit de negentiende eeuw heb gelezen – op Multatuli na, en die speelt, op een afstand, een rol in dit boek. De titelfiguur is een wat pompeuze schrijver uit een geslacht van pompeuze schrijvers: …het werk van hun leven, het streven hunner dagen, de arbeid hunner nachten, het was versjes maken, versjes vertalen, opstelletjes schryven, uit Goethe-Dante-Vondelen gaan… Het boek zit vol met Amsterdamse couleur locale, vol herkenbare passages over uitgeversperikelen en literaire pretenties. En: het staat op de onvolprezen dbnl – voor wie niet direct de hand kan leggen op de Salamandereditie met het leuke omslag van Berserik.