Wit
1 september 2008
Twee gouvernantes aan zee, c. 1917
Wit zit in mijn hoofd, ik denk dat ik daarom gisteren, na het verhaal over witte rijst en wit brood, dat plaatje van een sneeuwwit bed koos, met die kabouters. Ik schat het op omstreeks 1910. Het bed staat in een kasteel waarvan ik de naam niet mag onthullen.
De foto onder dit stukje deed mij onlangs bijna schrikken: zulke witte kleding! Tot de kousen en schoenen toe. Alleen een hondje, een enkel accessoire, wijkt af. Het is 1917 of daaromtrent. (Ik haalde de foto uit het boek van Greddy Huisman, zie ilog van 6 augustus. Een van de twee vrouwen is Madeleine de Weissenfluh, een Franse gouvernante in Nederland). Elders in Europa sterven in die tijd duizenden jonge mannen per dag in modderige loopgraven. Maanden, jaren gaat dat door.
Maar de Europese beau monde draagt witte kleding. Wit voor tennis, wit voor cricket, wit om langs het strand te lopen. Wit is de rigueur in de tropen, in Indië, waar (ergens aan de rand van het koloniale rijk, in Atjeh) eveneens een bloedige oorlog woedt, in dit geval tegen de inheemse bevolking. Wit is in de mode, in die tijd. De vlag van het Rode Kruis (opgericht na de extreem bloederige Slag bij Solferino in 1863) is wit met een bloedrood kruis er in.